ชีวิตเด็ก Ent’ คนหนึ่ง (ตอนที่ 1)

เคยมองว่า ชีวิต ม.6 ต้องเป็นอะไรที่เครียดแน่ๆ เกี่ยวกับเรื่องเรียนต่อ
ยิ่งตอนเห็นบรรยากาศที่พี่ ม.6 ดูบอร์ดประกาศผลสอบโควต้า ม.ช. แล้ว ยิ่งชัดเจนขึ้น
คิดแค่ว่า ปีหน้าเราต้องเจอแบบนี้แน่เลย 

เคยมองว่าการ Entrance เป็นเรื่องใหญ่ ต้องอ่านหนังสือเตรียมสอบตลอดเวลา
เพื่อแข่งขันกับคนอื่นๆ ที่เราไม่รู้จักอีกไม่รู้กี่คนทั่วประเทศ
…การแข่งขัน ครั้งหนึ่งในชีวิต ที่จะตัดสินชีวิตในอนาคต…

พออยู่ ม.6 จริงๆ ความรู้สึกกลับไม่ใช่แบบนั้นเลยสักนิด …ตรงกันข้ามด้วยซ้ำ
อาจเป็นเพราะสิ่งที่ได้เห็นได้ยินมาจากเพื่อนๆ ประกอบกับประสบการณ์ที่ผู้ใหญ่หลายๆ คนเล่าให้ฟัง
แล้วเราก็เอามาคิดปรุงแต่งเองอีกบ้าง จึงทำให้ ‘เฉยๆ’ กับการ Entrance

DSC02690

มุมมองของแต่ละคนเกี่ยวกับเรื่องนี้ มันก็แตกต่างกันออกไปนะ
สำหรับเราแล้ว ชีวิตเด็ก Ent’ ก็คือชีวิตนักเรียนธรรมดาที่ต้องเตรียมตัวสอบ
ออกจะสบายกว่าตอนอยู่ ม.4, ม.5 ด้วยซ้ำ
คือ อะไรก็ทำให้เราเครียดไม่ได้ ถ้าเราไม่เครียด

ช่วง ม.6 ก็จะมีหลายๆ คณะ หลายๆ มหา’ลัย ที่เปิดรับตรง, โควต้า, โครงการพิเศษ นู่นนี่
เยอะแยะไปหมด …นี่แสดงว่าทางมหาวิทยาลัยเปิดโอกาสให้เรานะ
ใครอยากสบายก่อน ก็สมัครก่อน ไม่ต้องรอ Admission กลาง
…เราก็เป็นคนหนึ่ง ที่สมัคร

เคยสมัครโครงการนึง ของม.ช. แต่ก็ไม่ไปสอบสัมภาษณ์ เพราะไม่ได้อยากจะได้คณะนี้ตั้งแต่แรก
“แล้วสูจะสมัครทำไมฮะ?”
“ตามกระแส”

อีกอันนึงที่เคยสมัคร คือ รับตรงของ ม.ธ. ไปสอบ SMART-I ครั้งเดียว แล้วยื่นคะแนนเลย
ผลปรากฏว่า ไม่ติดค่ะ …ดีแล้วที่ไม่ติด เพราะถ้าติดอาจลังเลอีกก็ได้
“สูไม่เคยสนใจอยากเรียนบัญชีเลยนี่?”
“โดน ‘ไซโค’ น่ะ”

จากนั้นก็ไม่ได้สมัครโควต้าหรือโครงการอะไรอีกเลย ตั้งใจจะรอ Admission กลาง อย่างเดียว
“แล้วทำไมไม่สมัครคณะที่สูอยากเรียนจริงๆ เล่า?”
“คณะที่อยากเรียน ไม่มีรับตรงอ่ะ”

 

2 คำถามที่ต้องเจอแน่ๆ เมื่ออยู่ ม.6

  1. “สูอยากเรียนคณะอะไร?”
  2. “ติดที่ไหนแล้วรึยัง?”

…เฮ้อ…

 

ตอนนี้ก็เหลือคะแนน O-NET กับ GPA เทอมสุดท้าย
ก็จะครบองค์ประกอบที่จะใช้ยื่นในระบบ Admission กลาง

 

2 สิ่งที่เราเชื่อ เกี่ยวกับการ Entrance
 
  • จริงๆ แล้ว เราไม่ต้องแข่งกับใครอื่นเลย นอกจากความขี้เกียจของตัวเอง
  • เลือกคณะที่เราชอบ (สิ่งที่เราชอบ) จะดีกว่าเลือกคณะที่คิดว่าควรจะเรียน แต่ไม่ได้ชอบ

 

ตอนนี้ยังจินตนาการไม่ออก ว่าชีวิตต่อไปจะเป็นยังไง
รู้แต่ว่าถ้ามองย้อนกลับมา เราจะไม่เสียใจ…
…รู้เท่านี้ ก็พอแล้ว…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s