ไม่มีตุ๊กตา…

“ของขวัญที่มีค่าที่สุด คือของอะไรก็ได้ที่มาจากความตั้งใจของคนที่ให้เรา”

 คำกล่าวนี้ เราคงอ่านผ่านๆ ไป เหมือนอ่านคำคมดีๆ อันหนึ่ง ที่อ่านแล้วก็ลืมมันไป
หากไม่ได้เจอกับเรื่องแบบนี้… 

วันปัจฉิมฯ
วันสุดท้ายที่ ม.6 จะมาโรงเรียนอย่างเป็นทางการ
วันที่ทั้งโรงเรียนเต็มไปด้วย
…ดอกไม้ช่อสวย, ตุ๊กตาตัวโตๆ, ของที่ระลึกอีกสารพัด…
เพื่อนให้เพื่อน น้องให้พี่ พี่ให้น้อง เพื่อนน้องให้พี่ ชุลมุนวุ่นวาย

 

รายการแรกของวันปัจฉิมคือ ขึ้นหอประชุม

ทางโรงเรียนจัดพิธีปัจฉิมนิเทศ ให้นักเรียนชั้นม.6
มีรุ่นน้องมาร้องเพลงประสานเสียง,
มีการบอกถ้อยคำแทนความระลึกถึงพี่ๆ ม. 6 ที่กำลังจะจบ
ท่านผู้อำนวยการ ให้ปิจฉิมโอวาท
นายกสมาคมศิษย์เก่าขึ้นมากล่าวต้อนรับพวกเรา
(มาถึงตรงนี้ก็ได้คิด …นั่นสินะ เรากำลังจะเป็นศิษย์เก่าแล้ว)
ฯลฯ

 

คิดว่า ทุกฝ่ายตั้งใจจัดงานนี้
แต่บนหอประชุมนั้น โดยรวมแล้ว… ม.6 เสียงดัง
…เสียดาย…

…และเข้าใจความรู้สึกของพิธีกรดีทีเดียว
เพราะเคยยืนอยู่ตรงจุดนั้น

 

ต่อมาคือ เดินลงมาจากหอประชุม

โดยระหว่างทางก็จะมีรุ่นน้องมารอให้ของที่ระลึก

 

ตุ๊กตา ว้าววว 
อยากได้ตุ๊กตาตัวโตๆ เหมือนคนอื่นจัง
ไม่ต้องโตขนาดนั้น แค่ตัวที่กอดได้พอเหมาะ
ก็พอ…

(ตอนนั้นไม่รู้ว่ารุ่นน้องหรือรุ่นพี่ ใครจะรอจนเบื่อก่อนกัน
เพราะขบวนเคลื่อนไปได้ช้ามากๆ
แดดก็ร้อนพอสมควร)

ในที่สุดก็ได้เจอน้องรหัสกับหลานรหัส
น้องรหัสให้ “โอริโอ้รอชเชอร์” (เราตั้งชื่อกันเอง) หนึ่งช่อ
แล้วหลานรหัสก็เอา ‘อะไรซักอย่าง’ ใส่ลงในถุงที่เราหิ้วอยู่

…ไม่มีตุ๊กตา…

 

แล้วก็ไปบูม (ซึ้งค่ะ) + ถ่ายรูป

เสร็จ เราก็เดินหาเพื่อนๆ ต่างห้อง ที่เราจะเอาตุ๊กตาให้
หิ้วของเดินไปเดินมา กว่าจะเจอครบทุกคน
เหนื่อย…
ร้อน…

และสิ่งที่ได้กลับมา…

…ไม่มีตุ๊กตา…

ทีนี้ก็กลับบ้านเลย… ไม่อยู่แล้ว

ไม่รู้สิ เราเป็นเด็กผู้หญิงที่ไม่เคยได้ของขวัญวันเกิดจากเพื่อนๆ เป็นตุ๊กตาตัวโตๆ เลย
ปัจฉิมเห็นเค้าให้ตุ๊กตากัน ก็เลยแค่คิดว่าเราอาจจะได้บ้าง
และเพราะคิดแบบนี้ ของที่เราให้เพื่อนๆ ที่สนิทๆ ก็คือ
…ตุ๊กตา เท่านั้น
ไม่ใช่ดอกไม้
ไม่ใช่ของที่ระลึกอื่นๆ
(ส่วนของที่ระลึกทั่วไปที่เราให้เพื่อนๆ ก็คือ ที่คั่นหนังสือแผ่นบางๆ ที่ทำเอง)

 

คิดไปคิดมาก็คิดไปต่างต่างนานา
(ขอไม่บอกว่าคิดอะไรบ้าง เพราะมันเพ้อเจ้อมาก
และใช้จินตนาการสูง)
ขับรถไปก็ต้องกระพริบตาไล่น้ำตาไป
ไม่งั้นไม่เห็นทาง

 

กลับถึงบ้าน ก็งีบหลับแปบนึง
หลังจากที่เมื่อคืนได้นอนแค่ไม่ถึง 6 ชั่วโมง
ตื่นมา ก็เอาของที่ระลึก ที่ได้มาในวันนี้ มานั่งดูทีละอย่าง

…ร้องไห้อีกรอบเลยค่ะ…

เพราะรู้สึกได้ถึงความตั้งใจของคนที่ให้เรา
ข้อความสั้นๆ ที่จริงใจ ที่เพื่อนๆ และน้องๆ ไม่เคยพูดออกมา
วันนี้ ข้อความเหล่านั้นถูกเขียนแนบมากับของที่ระลึก
ที่เพื่อนๆ & น้องๆ ให้เรามา

…ให้เองกับมือ…

 

หยิบขึ้นมาดูทีละชิ้น…

ถึงบางชิ้นจะไม่ได้แนบชื่อผู้ให้มา เราก็จำได้ดีว่าใครให้
ของเหล่านั้น กำลังฟ้องเราว่าคนที่ให้ตั้งใจให้เรา
และเป็นเครื่องแสดงอย่างชัดเจนว่า… ทุกคนยังนึกถึงเรา

 

ส่วน ‘อะไรซักอย่าง’ ที่หลานรหัสให้มา
ที่แท้ก็เป็นหนังสือ
อ่านโน้ตที่แนบมาข้างในแล้ว ถึงคิดได้ว่า…
หนังสือเล่มนี้ มีค่ามากกว่าตุ๊กตาตัวโตๆ ซะอีก
ไม่ใช่ที่ราคา…
แต่มีค่าตรงที่ หลานรหัสตั้งใจเอาให้
…ขอบคุณหลานรหัสจริงๆ ค่ะ…

 

ขอบคุณน้องรหัสด้วย
และทุกๆ คน

ตุ๊กตาตัวโตๆ ในวันปัจฉิมฯ เป็นเพียงค่านิยม…
ที่เราไม่รู้ว่า มันฝังอยู่ในใจมาตั้งแต่เมื่อไหร่
แต่รู้ว่า นั่นเป็นความคิดที่ไร้สาระมาก
…น่าอายจัง ที่ตัวเองเคยคิดแบบนั้น

 

วันนี้… ทุกคนได้ทำให้เรารู้ว่า
ของขวัญที่มีค่าที่สุด คือของอะไรก็ได้ที่มาจากความตั้งใจของคนที่ให้เรา

…ไม่จำเป็นต้องเป็นตุ๊กตา…

“แล้วถ้าเขาให้ตุ๊กตา สูจะเอาไหม?”
“เอา”
” – -* “

 

แต่จริงๆ นะ แม้แต่ที่คั่นหนังสืออันเดียว
แต่ก็มีขั้นตอนตั้งแต่ออกแบบ, ปริ้นท์, แล้วก็ตัดออกมาทีละแผ่น

แล้วของบางอย่าง เราว่าลำบากกว่าที่คั่นหนังสืออีก
…อย่างเช่น สมุดโน้ต, พวงกุญแจที่ห้อยรูป+ข้อความ, โปสการ์ด,
ป้ายห้อยคอ “จบ2553”, ป้ายห้อยคอรูปหัวใจ, ตุ๊กตาไล่ฝน,
ร่มที่เขียนข้อความลงไปเอง, สำลีเพ้นท์สีใส่ถุงมีที่ห้อยข้อมือ,
โบว์กระดาษสีแดงจากบรรดาหลานรหัส, วิตามินซีบรรจุขวดแก้ว,
แผ่นซีดีที่มีกระดาษห่อ, ช๊อกโกแลตทำเอง, รูปถ่ายพร้อมลายเซ็น+ข้อความ,
ของต่างๆ ที่ห้อยป้ายชื่อไว้ ฯลฯ …

…เบื้องหลังนั้น ล้วนหยาดเหงื่อ และแรงกาย…

…ตุ๊กตาตัวโตๆ น่ะ ไม่อยากได้แล้ว…
อยากได้แบบนี้แหละ…
ของที่เพื่อนๆ ทำเอง,
ของที่ให้เองกับมือ

…จริงใจดี ^^* …

 

ป.ล.

pajchim

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s