ใต้ถุนล้วนๆ

มีอยู่สองครั้ง… 
ที่จุดหมายปลายทางที่ฉันตั้งใจไว้ว่าจะไป ไม่ใช่คณะนิเทศศาสตร์
แต่สุดท้าย คณะนิเทศศาสตร์ ก็เป็นจุดหมายปลายทาง…
ครั้งแรกคือตอนแอดมิชชัน
ส่วนครั้งที่สอง ก็คือครั้งนี้… 

 

ฉันแค่ไม่อยากอยู่ที่เดิม
ไม่อยากอยู่ในกล่องสี่เหลี่ยมที่มีแต่ความหดหู่ใบนั้น
[สืบเนื่องมาจาก “ฉันเป็น Homeless“]

ฉันแค่อยาก เดินไป
ไปไหน?…

…ไปเรื่อยๆ…

 

เดินออกไปโดยมีจุดหมายปลายทางคือ ‘ไม่มี’
เดินออกไปโดยไม่มองหน้าใคร ไม่อยากพบใคร หรือคุยกับใคร
เดินออกไปกับเพื่อนคนหนึ่ง ชื่อว่า ‘ความคิดของตัวเอง’

 

แต่ว่า…
ยิ่งเดิน ก็ยิ่งรู้สึกแย่
เพราะทุกฝีก้าวที่เดิน…
เพื่อนคนนี้ยิ่งบ้ามากขึ้น ดูโหดร้ายมากขึ้น
และดูเหมือนจะตัวโตขึ้นเรื่อยๆ อย่างไม่มีที่สิ้นสุด
ณ เวลานั้น ฉันไม่สามารถควบคุมเขาได้เลย

 

เดินผ่านคณะนิเทศศาสตร์… สถานที่แห่งหนึ่ง
ที่ฉันรู้สึกว่า “ที่นี่มีพื้นที่สำหรับฉันเสมอ”
และบ่อยครั้งที่ฉันแอบคิดเอาเองว่า “ที่นี่คือบ้านของฉัน”

ไม่เข้าใจว่าทำไมขาของฉันจึงพาฉันเดินเข้าไปในคณะนี้
ทั้งๆ ที่ฉันไม่อยากเจอใคร ไม่อยากคุยกับใครเลย
อาจเป็นเพราะฉันรู้ว่าที่นั่น มีพี่ๆ และเพื่อนๆ เต็มไปหมด
เป็นที่ที่อบอุ่นเสมอ อย่างที่เคยเป็นมา และจะเป็นต่อไป

 

แล้วฉันก็สลัดเจ้า ‘ความคิดของตัวเอง’ ทิ้งไปได้
เมื่อฉันเข้าไปยิ้มและทักทายเพื่อนที่คณะฯ คนหนึ่ง
ฉันแปลกใจมากที่ตัวเองไม่ต้องฝืน
ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติ

พอเห็นหน้าเพื่อน ก็คิดได้ว่า
เราไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว
ทั้งๆ ที่ไม่ได้เล่าปัญหานั้นให้เพื่อนฟังเลย
แต่ฉันกลับรู้สึกว่า ไม่ได้เผชิญปัญหาแค่เพียงคนเดียว

BeautifulRich01

ที่ ‘ใต้ถุน’
ฉันนั่งเขียนแผ่นป้ายเป็นคำว่า ‘สวยและรวยมาก’
เอาไว้ใช้เป็นฉากถ่ายรูป ในงานรับปริญญาของพี่บัณฑิตฯ
ระหว่างที่ทำงาน ก็คุยกับเพื่อนๆ และพี่ไปด้วย
“…คณะเราอบอุ่น…”
จริงค่ะ หนูสัมผัสได้ตั้งแต่วันเฟิร์สเดท

“…บางทีอาจมีเรื่องอะไรที่เราไม่ชอบบ้าง…”

“…ถ้ามีอะไรก็คุยกันได้ ปรึกษาพี่ๆ ได้…”
เอ่อ… พอดีหนูมีเรื่องอยากปรึกษาค่ะ…

“…พี่ไปทางนู้นก่อนนะ เดี๋ยวมา…”

แต่ก็นั่นแหละ พี่เค้าไม่ได้ยินหรอก
เพราะฉันพูดอยู่ในใจ

ชักจะรู้สึกอยาก ‘แชร์’ ขึ้นมาแล้วสิ
เอาล่ะ… ลองพูดตามที่คิดดูสักครั้ง
จึงพูดให้เพื่อนฟัง…
แล้วพี่ก็มา ก็เลยพูดให้พี่ฟังด้วย…

แล้วทุกอย่างก็ดีขึ้น
ภายในไม่กี่สิบวินาที ที่ฉันได้พูดๆๆ แล้วก็ฟังๆๆ

 

ถ้าเราเอาตัวเข้าไปอยู่ ‘ใน’ ปัญหา
ปัญหานั้นก็จะใหญ่… ใหญ่มากๆ…
…เหมือนเราเอาตัวเองเข้าไปอยู่ในใจกลางของก้อนอุกกาบาต

แต่ถ้าเราถอยห่างออกมา
เดินออกมา พูดออกไป
และฟัง…
มันก็เหมือนเรามองก้อนอุกกาบาตก้อนเดิมนั้น
มาจากที่ไหนสักแห่งที่ไกลๆ ในจักรวาล…

…แล้วเราจะพบว่า ก้อนอุกกาบาตก้อนเดิมนั้น
เล็กยิ่งกว่าจุด full stop บนแป้นคีย์บอร์ดเสียอีก

…มันอยู่ที่การมอง…

 

มีรุ่นพี่คนหนึ่ง ที่จบจากนิเทศศาสตร์ไปหลายปีแล้ว
พูดเอาไว้ในวีดิโอตอนปฐมนิเทศว่า
“…ความรู้ที่พี่ใช้ในการทำงาน ไม่ใช่มาจากห้องเรียน
แต่มาจาก ‘ใต้ถุน’ ล้วนๆ…”

 

ตอนนี้…
…หนูเชื่อพี่แล้วค่ะ…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s