ทีวีของฉัน

บางทีฉันก็ชอบแสวงหาอะไรใหม่ๆ
บางทีฉันก็พอใจกับอะไรเดิมๆ

 

ฉันจับจ้องมองเธอไม่กระพริบสายตา
ครั้งยังเป็นเด็กไร้เดียงสา
ทีวีคอยแต่งแต้มสีสวยให้ฉัน
ภาพในนั้นสีสันสดใส… แต่ลวงตา

 

จอทีวีสะท้อนสีสันของโลก
ผู้คนนับล้านจ้องมองมันเช่นกัน
เพราะทุกคนต่างมีทีวีเป็นของตัวเอง
แม้ภาพในนั้นเคลื่อนไหวอยู่ที่เดิม

 

ฉันรักเธอ… ทีวีของฉัน
เฝ้ามองเธอไม่คลาดสายตา
มีทีวีเป็นเพื่อนทั้งยามกินและยามนอน
ฝันถึงภาพนั้นทั้งยามตื่นและหลับตา

 

ทีวีของฉัน… เธอทำลายมัน
ภาพฝันพลันดับวูบลง
หลงเหลือไว้เพียงเศษแก้วที่แตกกระจาย
ในความมืดสีดำที่ไม่มีจุดจบ

 

ใครสักคนที่ฉันไม่เคยรู้จัก
มาพร้อมกับคนอีกคนที่ฉันไม่อยากรู้จัก
ฉันไม่อาจเปล่งถ้อยคำใดๆ
เพียงเฝ้ามองอยู่ในที่ที่เหมือนห่างไกล

 

ภาพในจินตนาการ
ทีวีในอีกร้อยปีข้างหน้า
บางทีฉันอาจได้เจอเธอ
แล้วฉันจะพูดคุยกับเธอ

 

ทุกเรื่องที่ผ่านมาจะถูกถ่ายทอด
เธอจะเป็นฝ่ายเฝ้ามองฉัน
ทั้งยามตื่นและยามหลับตา
อีกร้อยปีข้างหน้า เราจะได้พบกัน

 

บางทีฉันก็ชอบแสวงหาอะไรใหม่ๆ
บางทีฉันก็พอใจกับอะไรเดิมๆ

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s