หัวใจสีฟ้า

ในวันที่อากาศร้อนเกินกว่าจะเป็นหน้าหนาว
วันที่ท้องฟ้าหมองหม่นเกินกว่าจะสดใส
สายลมร้อนระอุเกินกว่าจะอบอุ่นใจ
และเย็นชาเกินกว่าจะปลอบโยน

เขาเดินเคียงคู่กับตัวเอง
ผู้ชายร่างเล็ก ผมยาวประบ่า
รอยยิ้มโศกเศร้าเกินกว่าจะยิ้มแย้ม
ปิดตัวเองเกินกว่าจะมีใครพูดคุย…

สามทุ่มสี่สิบสอง, เขายังอยู่ใกล้ๆกับตัวเอง
เดียวดายเกินกว่าจะมีใครเคียงข้าง
เงียบเหงาเกินกว่าจะมีเสียงดนตรี
นิ่งสงบเกินกว่าจะเคลื่อนไหว

เบื้องหน้า, หัวใจสีฟ้าในท้องฟ้าสีหม่น…
ค่อยๆลอยล่องไป จนกระทั่งห่างไกลเกินไขว่คว้า
เขาเหม่อมองสิ่งที่ถูกพรากไปจากร่างกาย
สัมผัสจับต้องได้เกินกว่าจะไร้ซึ่งตัวตน

หัวใจสีฟ้า…
อย่างน้อย เขาก็เคยโอบกอดมันเอาไว้
อย่างมาก มันก็แค่กลับไป ในที่ที่มันเคยอยู่
ส่วนหัวใจของเขา ยังคงอยู่ที่เขา
แต่เหตุใดเขาจึงรู้สึกว่างเปล่าเกินกว่าจะรัก?…

…อาจเพราะการพรากจากนั้นยากเกินกว่าจะง่าย
เมื่อบางสิ่ง จากแล้วจากลับไม่กลับมา
และตัวเขาในตอนนี้ อ่อนแอเกินกว่าจะเข้มแข็ง,
สิ้นหวังเกินกว่าจะมีหวัง

คนเราจะทนอยู่ได้นานแค่ไหน
หากปราศจากหัวใจ?…
คำตอบนั้นยากเกินกว่าจะถามคำถาม

แรงบันดาลใจ: เสี้ยวหนึ่งของความรู้สึก
วันนี้ รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่เป็นเหมือนเดิม
และคิดว่า นี่อาจเร็วเกินไปสำหรับความสูญเสีย

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s