หลังอ่าน ‘คู่กรรม’

Image

ถ่ายรูปไว้แต่เล่มสอง พอดียืมเพื่อนมาอ่านค่ะ แล้วเล่มหนึ่งได้คืนเพื่อนไปแล้ว

เพิ่งเคยได้มีโอกาสรับรู้เรื่องราวของโกโบริกับอังศุมาลินใน “คู่กรรม”  หลังจากใช้เวลาทั้งวันไปกับนวนิยายเรื่องนี้

เคยได้ยินชื่อมานาน เคยได้รู้ว่าเขานำไปสร้างเป็นภาพยนตร์หลายต่อหลายเวอร์ชั่น แต่เราไม่เคยสนใจจะติดตาม รู้เพียงอย่างเดียวว่าโกโบริเสียชีวิตในตอนจบในอ้อมแขนของอังศุมาลิน และมีการพูดอะไรบางอย่างเกี่ยวกับ “แล้วเราจะไปพบกันที่ทางช้างเผือก”

พอได้มาอ่านก็สนุกและอินไปกับเรื่อง ทมยันตีทำให้เราหลงใหลไปกับสำนวนภาษาที่สละสลวย เนื้อเรื่องที่ชวนติดตามทำให้เราอ่านอย่างต่อเนื่องจนวางไม่ลง ถึงแม้เราจะรู้ตอนจบ แต่ก็ไม่ได้ทำให้อรรถรสในการอ่านลดน้อยลงแต่อย่างใด 

นวนิยายเล่มนี้มีคุณค่าในหลายแง่มุม ในด้านการใช้ภาษา การพูดการจาและสำนวนถ้อยคำที่ปรากฏในนวนิยายเล่มนี้ หาได้ยากแล้วในยุคสมัยปัจจุบัน ในแง่ของสังคมและวัฒนธรรม เราได้เห็นวิถีชีวิตและสภาพสังคมของคนไทยในสมัยก่อน ที่แตกต่างไปจากในปัจจุบันอย่างมาก ในขณะที่ขนบธรรมเนียม คติความเชื่อ และค่านิยมของคนไทยยังค่อนข้างคงเดิม นอกจากนี้ ภาพประวัติศาสตร์ในสมัยสงครามโลกครั้งที่สองที่ญี่ปุ่นได้เข้ามาในประเทศไทย เรื่องของขบวนการเสรีไทย และสภาพความเป็นจริงในภาวะสงคราม ก็ได้ถูกนำเสนอในเรื่องอย่างลงตัว

โดยส่วนตัวคิดว่า plot เรื่องนี้ค่อนข้างจะ hackneyed ไปหน่อย  ก็คือเป็นเรื่องราวความรักระหว่างคนต่างเชื้อชาติที่ฝ่ายหนึ่งเจ้าทิฐิ ส่วนอีกฝ่ายหนึ่งก็ทะนงตน สองคนนั้นพบกัน รักกัน แต่ก็มีทิฐิเป็นอุปสรรค ทำให้เรื่องยังไม่จบ เราจึงเดาได้ว่าในตอนจบ เขาจะละทิฐินั้นไป และคนทั้งสองจะรักกันอย่างเข้าใจ

แนวของเรื่องอาจไม่ realistics นัก กล่าวคือ ยังไม่ค่อยสมเหตุสมผลหรือยังไม่ทำให้เรา “เชื่อ” นั่นเอง เพราะในตอนแรกเราไม่เชื่อว่าโกโบริจะรักอังศุมาลินจริงๆ ด้วยสถานการณ์ของสงครามในขณะนั้น หากทหารญี่ปุ่นจะมาเกี่ยวดองกับผู้หญิงชาวไทย เขาย่อมต้องมีจุดประสงค์อื่นแน่ ไม่ใช่เพราะความรัก แต่พอดูจากการกระทำของโกโบริที่เอาใจใส่อังศุมาลินเป็นอย่างมาก ก็สงสัยว่าเขาไปรักเธอตั้งแต่ตอนไหน รวมไปถึงนิสัยใจคอของอังศุมาลินเอง ที่ถือทิฐิมานะสูงมากจนเราอดคลางแคลงใจไม่ได้ไม่ได้ว่าคนที่เป็นแบบนี้จะมีอยู่จริงในโลก ส่วนโกโบริเอง เราก็สงสัยว่าทำไมเขาถึงรักอังศุมาลินมากจนยอมออกไปเสี่ยงชีวิตในบางกอกน้อย เพียงเพื่อจะทำให้เธอพอใจ ส่วนในตอนจบ ตอนที่โกโบริกำลังจะสิ้นใจ และอยู่ในอ้อมแขนของอังศุมาลิน เราก็ยังสงสัยว่าในสถานการณ์ที่บีบคั้น โกโบริเลือดออกเยอะมาก รอบข้างเต็มไปด้วยศพและความวุ่นวาย เหตุใดทั้งสองคนจึงสามารถรวมรวบสมาธิและคุยกันอย่างเป็นเรื่องเป็นราว อังศุมาลินสามารถถ่ายทอดเรื่องราวที่เกิดขึ้นในอดีตรวมถึงความรู้สึกในใจของเธอได้ครบถ้วน ส่วนโกโบริก็สนทนาโต้ตอบได้อย่างเป็นปกติ

ถึงอย่างนั้น เราก็ยังสนุกและมีอารมณ์คล้อยตามไปกับนวนิยายเรื่องนี้ และไม่สามารถหยุดอ่านได้เลยจริงๆ จนกระทั่งประโยคสุดท้าย

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s