A 2016 year in review

  • พาแม่ไปเที่ยวญี่ปุ่นด้วยตังค์เรา วางแผนเที่ยวเอง ลุยเอง ลองผิดลองถูก สนุกดี ตอนนั้นเป็นฤดูใบไม้ผลิ แต่ไปไม่ทันซากุระ
  • ความจริงแพลนไว้ว่าจะไปโตเกียวและโอซาก้า แต่มีเหตุให้ต้องยกเลิกตั๋วแล้วขอ refund เพราะชื่อในพาสปอร์ตแม่ไม่ตรงกับในตั๋ว อย่างไรก็ตามเรายังไฟท์จองตั๋วใหม่ ไปโอกินาว่าแทน
  • ทริปโอกินาว่าเป็นครั้งแรกของหลายๆ อย่าง เช่น ครั้งแรกที่ไปญี่ปุ่น (ทั้งเราและแม่) ครั้งแรกที่ลองกินอาหารแบบ 7-course ที่บ้านของชาวญี่ปุ่น ครั้งแรกที่ปั่นจักรยานในญี่ปุ่น ฯลฯ
  • Continue reading

เมื่อฉันทำงานครบ 1 ปี

ถ้าจะนับวันที่ฉันเริ่มรับงานจริงๆ มันผ่าน 1 ปีมาหลายเดือนแล้วล่ะ ควรจะเขียนเมื่อหลายเดือนที่แล้ว แต่ก็ไม่ได้เขียนซักทีผ่าน 1 ปีมาแล้วนะ จะไม่บันทึกไว้หน่อยหรือ?’ ‘แต่นี่เป็นบันทึกสำคัญเลยนะ ต้องเรียบเรียงและตกผลึกให้ดีก่อนสิความคิดเหล่านี้ต่อสู้ฟาดฟันและรบกวนจิตใจฉันอยู่ตลอดเวลา

ในที่สุดฉันก็ตกลงกับตัวเองได้เขียนเลย ไม่ต้องคิดมากแล้วเดือนนี้แหละ สิงหาคม ถึงจะไม่ใช่เดือนที่รับงานงานแรก แต่ก็เป็นเดือนแรกที่งานงอกเงยอย่างจริงจัง เป็นเดือนที่มองเห็นว่า เออ เราอยู่ได้ด้วยงานงานนี้ว่ะ

Continue reading

เครื่องบินสีแดง

ฉันอยู่ในชั้นบรรยากาศเหนือก้อนเมฆ ในห้องโดยสารขนาดกะทัดรัดของเครื่องบินสีแดง ถูกตรึงไว้ภายใต้เข็มขัดบนเก้าอี้ตัวเล็ก รู้สึกถึงพื้นที่ส่วนตัวอันจำกัดจำเขี่ย เช่นเดียวกับผู้คนอีกนับร้อยรอบตัวที่ต่างก็นั่งในที่ของตัวเอง รักษาระเบียบในห้องโดยสารอย่างเคร่งครัดตามที่สาวเสียงหวานได้กำชับ

ความเป็นระเบียบที่เห็นนี้เป็นเพียงเปลือกนอกที่สาวเสียงหวานมองเห็น ซึ่งก็เพียงพอแล้วสำหรับความปลอดภัยของการเดินทาง อันที่จริง ที่นี่ช่างว้าวุ่นและสับสนสิ้นดี ลองคิดดู… คนเป็นร้อยที่ตื่นอยู่ แต่ละคนจะทำกิจกรรมอะไรได้นอกจาก ‘คิด’ ส่วนคนที่หลับก็อาจจะฝัน แม้ในทางกายภาพทุกคนจะมุ่งหน้าไปยังทิศใต้พร้อมๆ กัน แต่ร้อยความคิดคงเดินทางอย่างสะเปะสะปะ โยงใยไปคนละทิศละทาง อาจวกวน หรือลอยคว้างอย่างไร้ทิศทาง

Continue reading

My Nightmare

วันนี้ทั้งวันมี nightmare รัวๆ ตั้งแต่เท้าเข้าไปติดในซอกล้อรถยนต์ที่กำลังจอดติดไฟแดงอยู่ เพราะมอเตอร์ไซค์ที่ฉันนั่งซอกแซกไปเบียดชิดรถยนต์จนเกินไป รถยนต์ก็บีบแตรลั่น คนขับมอเตอร์ไซค์ก็รีบขี่หนี แถมยังยื่นหมวกกันน็อคมาให้ฉันใส่ แหม ขอบคุณนะ! แล้วฉันก็ลงเรือคลองแสนแสบ แม้จะไม่มีเหตุการณ์ผิดปกติอะไรเกิดขึ้น แต่การนั่งเรือคลองแสนแสบแม้แค่ 1 วินาทีก็เป็น nightmare ในตัวมันเอง ทั้งเสียงเครื่องที่ดังสามแสนเดซิเบล น้ำเน่า ควันไอเสียของเรือ แต่นี่ฉันอยู่บนเรือลำนั้นร่วมชั่วโมง!  Continue reading

หนึ่งเหตุผลที่ฉันลาออกจากหอใน (1)

เป็นที่รู้กันว่าสิ่งจำเป็นอย่างหนึ่งของการมาอยู่ในรั้วมหาวิทยาลัย 4 ปีของนักเรียนต่างจังหวัด คือหอพัก ยิ่งเป็นมหาวิทยาลัยที่ตั้งอยู่ในย่านเศรษฐกิจอย่างเขตปทุมวัน ที่มีคนอยู่อาศัยหนาแน่น ที่ดินมีราคาแพง ทำให้ค่าเช่าหอต่อเดือนก็แพงขึ้นเป็นเงาตามตัว ยังไม่ต้องนับค่าใช้จ่ายในการเดินทางและการต้องติดอยู่ในกับดักการจราจรของกรุงเทพฯทุกวันเพื่อมาเรียนที่มหาวิทยาลัย… หอพักฯที่มีชื่อเล่นว่า “หอใน” จึงดูจะเป็นหอพักที่ตอบโจทย์สำหรับนักเรียนที่มาจากต่างจังหวัดบ้านไกล  Continue reading